http://whatever.stef*

Κοιτώντας πίσω στο παρελθόν από το "τώρα"...Είναι ίσως το πιο τρομακτικό πράγμα που αντιμετώπισα αυτές τις μέρες. Και αυτό τόσο απλά. Απλά συναντήθηκα με ένα μεγάλο κομμάτι του απόψε, και μπορώ να πω ότι χαίρομαι πολύ για αυτό.

Μπήκα στη διαδικασία να δω ποιός ήμουν, και πως εξελίχθηκα σε αυτό που είμαι σήμερα. Είδα όλες τις στιγμές που πέρασα. Τις καλές και τις κακές. Τα γέλια στο σχολείο, τις πλάκες στους καθηγητές, τα "γκομενίσματα" στο προαύλιο, το κρυφτούλι για να καπνίσουμε μη μας πάρει κανένα μάτι, τις ερωτικές απογοητεύσεις, τα κλάμματα στους ώμους φίλων, τα ξενύχτια με τη βαρύτερη καρδιά του κόσμου και την ανάρρωση από όλα αυτά.

Είδα ποια ήταν τα σημαντικά γεγονότα του τότε, που σήμερα μοιάζουν σαν μικρές στάσεις σε όλο μου το ταξίδι μέχρι εδώ. Στάσεις λεπτών ή και δευτερολέπτων, που τότε όμως δεν μπορούσα να το καταλάβω. Πίκρες και χαρές που ένιωθα ότι θα κρατήσουν αιώνια, αλλά πλέον φαίνονται σαν να κράτησαν μόνο για μια στιγμή.

Συνειδητοποίησα ότι κάνω το ίδιο ταξίδι στη ζωή μου ξανά και ξανά, κάθε φορά με νέους ανθρώπους, με νέα αντιμετώπιση και άγνωστες προοπτικές. Και όμως, κάθε φορά περνάω από τους ίδιους σταθμούς. Χωρίς καμμία αλλαγή.

Αυτή η σύντομη αναδρομή με έκανε να αναθεωρήσω τη σημασία κάποιων πραγμάτων που ζω σήμερα. Είδα τα δευτερόλεπτα του παρελθόντος να μου φαίνονται και πάλι αιώνες, και είχα ξεχάσει πως ήταν. Σήμερα θυμήθηκα. Σ'ευχαριστώ.

Έμαθα πως όλα αυτά έχουν σημασία. Όποιος λέει να ξεχνάμε το παρελθόν μας κάνει λάθος. Ακόμα και όταν αυτό πονάει και είναι άσχημο, έχει κάτι να μας δώσει. Πρέπει να το κοιτάμε κατάματα, και να ακούμε αυτά που έχει να μας πεί. Γιατί το ταξίδι θα είναι το ίδιο. Άλλοι χαρακτήρες, αλλά η ίδια πλοκή. Αν την θυμόμαστε καλά, ίσως να μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε καλύτερα.

Και σε όλους αυτούς που γνώρισα και με μάθανε κάτι, είτε με το καλό είτε με το κακό, αλήθεια σας χρωστώ πολλά. :-)

Καλημέρα.

Being able to express yourself freely, without being afraid that you may get misunderstood.

Being able to be yourself, and to be loved for what you really are, and not for what the world wants you to be.

Being able to say "I love you", "I care about you", "I'm in love with you" or "You're very important for me" without being afraid that you might regret it.

Being able to dress however you like, listen to the music you like, cut your hair the way you like without being criticized or labeled.

Being free to say "fuck off" to those who deserve it without being afraid to do it.

Getting equal treatment like anyone else despite your sexual preferences, your skin color, your religion or anything else.

Being able to look at the mirror and be proud for what you see.

Being able to look back and be proud for what you did in your life, knowing that you contributed something to this stupid world, even something small, but still something.

Waking up every day and feeling happy that you have a whole day in front of you, and the advantage to enjoy every single minute of it no matter what.

Living without stereotypes of ANY kind. With no needs to be cool, acceptable, popular, handsome, role-model etc.

I found out that emotions have made me what I am. Some people told me to avoid bad emotions. Some people told me to think only of good things and ignore bad things. I don't believe that. We should encourage emotions. Make them as intense as possible. They make us creative, they make us human beings. Emotions are welcome.

I found out that my thoughts have made me who I am. Some people told me to be spontaneous, to be myself, to be free. Free doesn't mean not to think. People told me that I think too much, and sometimes even about unimportant stuff. There is no such thing as unimportant stuff. Thinking makes you smart and makes you wise. It is what creates opinions. Thoughts are welcome.

That's why I dedicate this poem to thoughts.

I found out that people have made me who I am. Some people told me that I don't need to listen to everyone. I like to listen to everyone. I believe that I can learn something from every single person I meet. Something big, something small. I like some of these things, and I make that parts of me. I learned mistakes without even doing them. If it weren't for those people, I would have never learned so much. Everyone is welcome.

This poem was never a poem. It was more like a random set of expression. :-)

Σήμερα που λέτε είναι άλλη μια νύχτα που το μάτι είναι ορθάνοιχτο και το μυαλό κορεσμένο από σκέψεις. Και ποιό το θέμα; Το γνωστό... Ακυροσύνη.

Σκέφτομαι ακόμα και τώρα πόσο θα ήθελα να πω ένα αντε γειά σε όλους αυτούς που με απασχολούν και με πειράζουν. Κοντινούς και μακρινούς, φίλους και γνωστούς, μισητούς και εχθρούς. Δεν ξέρω πραγματικά που με βγάζει αυτή η καθημερινότητα και που θα καταλήξει. Γιατί να μην μπορώ να πω τα πράγματα ως έχουν. Γιατί να μην μπορώ να κοιτάξω ευθέως τον άλλο και να του πώ σ'αγαπώ ή σε μισώ. 

Ξέρετε γιατί. Γιατί έτσι είναι. Γιατί αν ήταν εύκολο δεν θα'χε πλάκα. Γιατί πρέπει να πονάς και να ζορίζεσαι για να θυμάσαι. Τα εύκολα τα ξεχνάμε, τα δύσκολα τα θυμόμαστε. Το ανόητο ανθρώπινο μυαλό. Και το πιο ανόητο από όλα, το δικό μου. 

Άντε στο διάολο.

Είπα να κάνω επανάσταση. Ξέρω ακριβώς τι χρειάζεται. Βέβαια δεν ξέρω το "γιατί", αλλα ποιός νοιάζεται. Δεν έχει σημασία άλλωστε πλέον. Όλοι το κάνουν. Λες και αυτοί ξέρουν γιατί. Γιατί να μην το κάνω και εγώ δηλαδή;

Επαναστάτης. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά. Την ουσία ενός επαναστάτη. Αρχικά, πρέπει να κουρευτώ περίεργα. Ναι, ναι, αυτό είναι. Ένα περίεργο κούρεμα. Να μην μοιάζει με αυτό το συμβατικό των περισσότερων ανθρώπων. Βέβαια, υπάρχουν ένα μάτσο άλλοι με περίεργα κουρέματα, αλλά με αυτούς δεν με πειράζει να μοιάζω, γιατί αυτοί είναι επαναστάτες. Μετά πρέπει να ντυθώ και κάπως περίεργα, για να μην φαίνεται το κούρεμα μου αταίριαστο με το υπόλοιπο σύνολο. Να φαίνομαι σαν ένας αληθινός επαναστάτης, με ιδέες και ιδανικά! Όχι πως δεν είμαι δηλαδή, απλά αυτά τα βρίσκουμε και στην πορεία. Δευτερεύοντα πράγματα. Τέλος, πρέπει να αγοράσω ένα καλό ζευγάρι επαναστατικά παπούτσια. Όχι σαν αυτά τα φλώρικα που φοράνε οι "τρέντουλες". Βέβαια τα επαναστατικά μου παπούτσια κοστίζουν λίγο πιο ακριβά από τα δικά τους, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί είναι επαναστατικά, και αυτά είναι που θα με κάνουν να φαίνομαι αληθινός. Άλλωστε τα φοράνε όλοι οι επαναστάτες φίλοι μου. :-)

Κάποιος μου είπε βέβαια ότι οι πραγματικοί επαναστάτες είναι αυτοί που έχουν όνειρα. Όνειρα για ένα καλύτερο κόσμο, ιδέες για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του, ιδανικά για να μπορούμε να συμβιώνουμε με τους συνανθρώπους μας. Ιδανικά για πίστη, δικαιοσύνη, αγάπη, ίσα δικαιώματα, χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα. Ε να σας πω κάτι; Βλακείες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι λένε. Εγώ δεν έχω και πολλά από αυτά, αλλά σημασία έχει να φαίνομαι σαν να έχω. Και στην τελική, όσοι τα έχουν αλλά δεν μοιάζουν με επαναστάτες κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Άρα... μισές δουλειές. Τι να το κάνω; Καλύτερα να φαίνομαι παρά να είμαι. Έτσι θα γίνω αποδεκτός και στην παρέα τους, και στην τελική μπορεί να μάθω και κάτι.

Αφού βγάζει νόημα. Η μαμά κοινωνία μου έμαθε πως αν θέλω να κάνω κάτι θα πρέπει να δείχνω διαφορετικός. Θα πρέπει να μην μοιάζω με αυτούς που τα δέχονται όλα. Δεν μου έμαθε όμως πως πρέπει να σκέφτομαι κιόλας. Και δεν θέλω να σκέφτομαι να σας πω την αλήθεια, γιατί είναι κουραστικό και με κάνει να στεναχωριέμαι. Αφού εμένα όλα καλά μου φαίνονται. Ό,τι θέλω, το έχω. Γιατί να τρέχω πίσω από αλλαγές. Και αν μετά χάσω τα δικά μου; Άπαπα... Μου φτάνει να υποκρίνομαι πως καταλαβαίνω και πως νοιάζομαι.

Έτσι είναι φίλοι μου. Σας το λέω. Όλα έτσι λειτουργούν σήμερα, και αν αδιαφορήσετε τότε θα βρεθείτε εκτός παιχνιδιού. Μην σκέφτεστε, δεν έχει σημασία τι είστε. Απλά προσέξτε πως θα φαίνεστε. Κάνω λάθος;