Tuesday, January 27, 2009

Ε ναι λοιπόν! Για άλλη μια φορά θέλω να εκφράσω τους προβληματισμούς μου και τις σκέψεις μου. Κακό είναι δηλαδή; Αφού για αυτό φτιάχτηκε αυτό το  blog στην τελική.


Σήμερα που λέτε είναι άλλη μια νύχτα που το μάτι είναι ορθάνοιχτο και το μυαλό κορεσμένο από σκέψεις. Και ποιό το θέμα; Το γνωστό... Ακυροσύνη.

Σκέφτομαι ακόμα και τώρα πόσο θα ήθελα να πω ένα αντε γειά σε όλους αυτούς που με απασχολούν και με πειράζουν. Κοντινούς και μακρινούς, φίλους και γνωστούς, μισητούς και εχθρούς. Δεν ξέρω πραγματικά που με βγάζει αυτή η καθημερινότητα και που θα καταλήξει. Γιατί να μην μπορώ να πω τα πράγματα ως έχουν. Γιατί να μην μπορώ να κοιτάξω ευθέως τον άλλο και να του πώ σ'αγαπώ ή σε μισώ. 

Ξέρετε γιατί. Γιατί έτσι είναι. Γιατί αν ήταν εύκολο δεν θα'χε πλάκα. Γιατί πρέπει να πονάς και να ζορίζεσαι για να θυμάσαι. Τα εύκολα τα ξεχνάμε, τα δύσκολα τα θυμόμαστε. Το ανόητο ανθρώπινο μυαλό. Και το πιο ανόητο από όλα, το δικό μου. 

Άντε στο διάολο.

2 Comments:

  1. Sokrates said...
    Xexe... Alitheia einai!kai allo anoito myalo... "to diko mou"!!!
    Oi perissoteres sxeseis pelatiakes einai. Sinithws fovomaste na poume tin alitheia ston allon gt den theloume na mas kakologisei sto diko tou kyklo kai meta na mas kollisoun tin tampela tou m@l@k@...
    Marykous said...
    Stef* de sumfwnw.Nomizw oti einai pio eilikrines k timio gia sena k gia ton allon na deixeis tis pragmatikes soy pro8eseis.
    Thn antipa8eia h thn latreia.
    De boleuomaste pou8ena.
    De sumbibazomaste me kanena .
    Den eimaste psuxroi diplwmates, eimaste an8rwpoi.
    Auth einai bebaia h apopsi mou...

Post a Comment