An inspiring video :-)

This is a video that has inspired me a lot lately... I hope you feel the same :-)

It is from a digital design competition, under the topic "What matters to me".

Ένα ταξίδι στο παρελθόν

Ήταν αυτό που με έκανε να σκεφτώ τα όσα μου συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Και τα κατάφερε πολύ καλά.

Κοιτώντας πίσω στο παρελθόν από το "τώρα"...Είναι ίσως το πιο τρομακτικό πράγμα που αντιμετώπισα αυτές τις μέρες. Και αυτό τόσο απλά. Απλά συναντήθηκα με ένα μεγάλο κομμάτι του απόψε, και μπορώ να πω ότι χαίρομαι πολύ για αυτό.

Μπήκα στη διαδικασία να δω ποιός ήμουν, και πως εξελίχθηκα σε αυτό που είμαι σήμερα. Είδα όλες τις στιγμές που πέρασα. Τις καλές και τις κακές. Τα γέλια στο σχολείο, τις πλάκες στους καθηγητές, τα "γκομενίσματα" στο προαύλιο, το κρυφτούλι για να καπνίσουμε μη μας πάρει κανένα μάτι, τις ερωτικές απογοητεύσεις, τα κλάμματα στους ώμους φίλων, τα ξενύχτια με τη βαρύτερη καρδιά του κόσμου και την ανάρρωση από όλα αυτά.

Είδα ποια ήταν τα σημαντικά γεγονότα του τότε, που σήμερα μοιάζουν σαν μικρές στάσεις σε όλο μου το ταξίδι μέχρι εδώ. Στάσεις λεπτών ή και δευτερολέπτων, που τότε όμως δεν μπορούσα να το καταλάβω. Πίκρες και χαρές που ένιωθα ότι θα κρατήσουν αιώνια, αλλά πλέον φαίνονται σαν να κράτησαν μόνο για μια στιγμή.

Συνειδητοποίησα ότι κάνω το ίδιο ταξίδι στη ζωή μου ξανά και ξανά, κάθε φορά με νέους ανθρώπους, με νέα αντιμετώπιση και άγνωστες προοπτικές. Και όμως, κάθε φορά περνάω από τους ίδιους σταθμούς. Χωρίς καμμία αλλαγή.

Αυτή η σύντομη αναδρομή με έκανε να αναθεωρήσω τη σημασία κάποιων πραγμάτων που ζω σήμερα. Είδα τα δευτερόλεπτα του παρελθόντος να μου φαίνονται και πάλι αιώνες, και είχα ξεχάσει πως ήταν. Σήμερα θυμήθηκα. Σ'ευχαριστώ.

Έμαθα πως όλα αυτά έχουν σημασία. Όποιος λέει να ξεχνάμε το παρελθόν μας κάνει λάθος. Ακόμα και όταν αυτό πονάει και είναι άσχημο, έχει κάτι να μας δώσει. Πρέπει να το κοιτάμε κατάματα, και να ακούμε αυτά που έχει να μας πεί. Γιατί το ταξίδι θα είναι το ίδιο. Άλλοι χαρακτήρες, αλλά η ίδια πλοκή. Αν την θυμόμαστε καλά, ίσως να μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε καλύτερα.

Εύχομαι να μην ξαναξεχάσω ποτέ. Ποτέ όμως.

Και σε όλους αυτούς που γνώρισα και με μάθανε κάτι, είτε με το καλό είτε με το κακό, αλήθεια σας χρωστώ πολλά. :-)

Καλημέρα.

What matters to me...

Showing care, loving and being loved with no limits, no suspicious thoughts and no selfishness at all.

Being able to express yourself freely, without being afraid that you may get misunderstood.

Being able to be yourself, and to be loved for what you really are, and not for what the world wants you to be.

Being able to say "I love you", "I care about you", "I'm in love with you" or "You're very important for me" without being afraid that you might regret it.

Being able to dress however you like, listen to the music you like, cut your hair the way you like without being criticized or labeled.

Being free to say "fuck off" to those who deserve it without being afraid to do it.

Getting equal treatment like anyone else despite your sexual preferences, your skin color, your religion or anything else.

Being able to look at the mirror and be proud for what you see.

Being able to look back and be proud for what you did in your life, knowing that you contributed something to this stupid world, even something small, but still something.

Waking up every day and feeling happy that you have a whole day in front of you, and the advantage to enjoy every single minute of it no matter what.

Living without stereotypes of ANY kind. With no needs to be cool, acceptable, popular, handsome, role-model etc.

Being able to answer "Yes" to the question "Are you really happy?".

A poem to the unknown.

I found out that memories have made me what I am. Without them I am just blank. Some people advised to forget and put bad memories aside. If I keep only good memories, then I'll be half of me. Whatever bad can happens, will just be another bad memory, and another piece of myself. Memories are welcome.

That's why I dedicate this poem to memories.

I found out that emotions have made me what I am. Some people told me to avoid bad emotions. Some people told me to think only of good things and ignore bad things. I don't believe that. We should encourage emotions. Make them as intense as possible. They make us creative, they make us human beings. Emotions are welcome.

That's why I dedicate this poem to emotions.

I found out that my thoughts have made me who I am. Some people told me to be spontaneous, to be myself, to be free. Free doesn't mean not to think. People told me that I think too much, and sometimes even about unimportant stuff. There is no such thing as unimportant stuff. Thinking makes you smart and makes you wise. It is what creates opinions. Thoughts are welcome.

That's why I dedicate this poem to thoughts.

I found out that people have made me who I am. Some people told me that I don't need to listen to everyone. I like to listen to everyone. I believe that I can learn something from every single person I meet. Something big, something small. I like some of these things, and I make that parts of me. I learned mistakes without even doing them. If it weren't for those people, I would have never learned so much. Everyone is welcome.

That's why I dedicate this poem to you.

This poem was never a poem. It was more like a random set of expression. :-)

Οκ, ναι, για άλλη μια φορα...

Ε ναι λοιπόν! Για άλλη μια φορά θέλω να εκφράσω τους προβληματισμούς μου και τις σκέψεις μου. Κακό είναι δηλαδή; Αφού για αυτό φτιάχτηκε αυτό το  blog στην τελική.

Σήμερα που λέτε είναι άλλη μια νύχτα που το μάτι είναι ορθάνοιχτο και το μυαλό κορεσμένο από σκέψεις. Και ποιό το θέμα; Το γνωστό... Ακυροσύνη.

Σκέφτομαι ακόμα και τώρα πόσο θα ήθελα να πω ένα αντε γειά σε όλους αυτούς που με απασχολούν και με πειράζουν. Κοντινούς και μακρινούς, φίλους και γνωστούς, μισητούς και εχθρούς. Δεν ξέρω πραγματικά που με βγάζει αυτή η καθημερινότητα και που θα καταλήξει. Γιατί να μην μπορώ να πω τα πράγματα ως έχουν. Γιατί να μην μπορώ να κοιτάξω ευθέως τον άλλο και να του πώ σ'αγαπώ ή σε μισώ. 

Ξέρετε γιατί. Γιατί έτσι είναι. Γιατί αν ήταν εύκολο δεν θα'χε πλάκα. Γιατί πρέπει να πονάς και να ζορίζεσαι για να θυμάσαι. Τα εύκολα τα ξεχνάμε, τα δύσκολα τα θυμόμαστε. Το ανόητο ανθρώπινο μυαλό. Και το πιο ανόητο από όλα, το δικό μου. 

Άντε στο διάολο.